Η πίστη στον Θεό ως πρόσωπο
Με βάση τα παρακάτω κείμενα να απαντήσετε στην ερώτηση καταγράφοντας τις σκέψεις
σας σε ένα κείμενο 10 σειρών (max)
"«Πώς ο Θεός ως κοινωνία προσώπων γίνεται πρότυπο για τον άνθρωπο;»
1. "Στο «Σύμβολο της Πίστεως» δεν λέμε, «Πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος Θεός»∙
λέμε, «Πιστεύω εις ένα Θεόν». Ανάμεσα στην πίστη ότι και στην πίστη εις υπάρχει
μια κρίσιμη διάκριση. Μου είναι δυνατό να πιστεύω ότι κάποιος ή κάτι υπάρχει κι
όμως αυτή η πεποίθηση να μην έχει πρακτικό αποτέλεσμα στη ζωή μου. Μπορώ ν’
ανοίξω τον τηλεφωνικό κατάλογο […] και να διαβάσω εξονυχιστικά τα ονόματα που
είναι καταχωρημένα στις σελίδες του∙ και καθώς διαβάζω, είμαι προετοιμασμένος να
πιστέψω ότι μερικοί (ή ακόμη κι οι περισσότεροι) απ’ αυτούς τους ανθρώπους
πράγματι υπάρχουν. Αλλά δεν γνωρίζω κανέναν απ’ αυτούς προσωπικά […] κι έτσι η
πεποίθησή μου ότι υπάρχουν δεν έχει για μένα καμιά σημασία. Αντίθετα, όταν λέω
σ’ ένα πολυαγαπημένο φίλο, «σε πιστεύω», κάνω κάτι πολύ περισσότερο από το να
εκφράσω την πεποίθηση ότι αυτό το πρόσωπο υπάρχει. «Σε πιστεύω» σημαίνει:
στρέφομαι σε σένα, ακουμπώ πάνω σου, σ’ εμπιστεύομαι απόλυτα και ελπίζω σε σένα.
Και αυτό είναι που λέμε στο Θεό μέσα στο «Πιστεύω». […] Επομένως το Τριαδικό
δόγμα, αντί να το παραμελούμε και να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα θέμα δυσνόητης
θεολογικής σκέψης που ενδια¬φέρει μόνο τους ειδικούς, θα έπρεπε να το βάλουμε
στη ζωή μας έτσι ώστε να έχει μιαν επίδραση επαναστατική. Φτιαγμένοι κατ’ εικόνα
του Τριαδικού Θεού, οι άνθρωποι καλούνται να αναπαράγουν στη γη το μυστήριο της
αμοιβαίας αγάπης που η Τριάδα βιώνει στον ουρανό. ....Κάθε κοινωνική μονάδα –η
οικογένεια, το σχολείο, το εργοστάσιο, η ενορία, η καθολική Εκκλησία– πρέπει να
γίνει μια εικόνα της Τριάδος. Επειδή ξέρουμε ότι ο Θεός είναι τρεις σε ένα, ο
καθένας μας είναι ταγμένος να ζει με θυσία μέσα στον άλλο και για τον άλλο∙ ο
καθένας είναι ταγμένος αμετάκλητα σε μια ζωή πρακτικής υπηρεσίας, ενεργητικής
συμπάθειας. Η πίστη μας στην Τριάδα μάς υποχρεώνει να παλεύουμε σε κάθε επίπεδο,
από το αυστηρά προσωπικό ως το καλύτερα οργανωμένο, αντίθετα σ’ όλες τις μορφές
καταπίεσης, αδικίας και εκμετάλλευσης. Στη μάχη μας για κοινωνική δικαιοσύνη και
«ανθρώπινα δικαιώματα» ενεργούμε ιδιαίτερα στο όνομα της Αγίας Τριάδος. «Ο πιο
τέλειος κανόνας του Χριστιανισμού, ο ακριβής ορισμός του, η πιο ψηλή του κορφή,
είναι αυτή: να ψάχνουμε ό,τι είναι για το καλό όλων», λέει ο άγ. Ιωάννης ο
Χρυσόστομος. «...Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι δυνατό για έναν άνθρωπο να σωθεί
αν δεν κοπιάσει για τη σωτηρία του διπλανού του». Αυτές είναι οι πρακτικές
υποδείξεις του Τριαδικού δόγματος. Αυτό σημαίνει να ζεις την Τριάδα".(Κάλλιστος
Ware, Ο Ορθόδοξος δρόμος)
2. Το πρόσωπο
«[...] το πρόσωπο εμπεριέχει τη διάσταση
της κοινωνίας, της εκστατικής σχέσης ως ελεύθερη αγάπη. Πέρα από οποιαδήποτε
αποκλειστικότητα, το πρόσωπο ανοίγεται ως αγαπητική αυθυπέρβαση της
ατομικότητας, το οποίο ενώνεται με άλλα πρόσωπα σε μια αδιάρρηκτη κοινωνία,
δίχως να χάνει την ετερότητά του. Μάλιστα, η ιδιάζουσα ταυτότητά του δεν είναι
αυτόνομη, αλλά εκπηγάζει ακριβώς από αυτή τη σχέση και κοινωνία. Το πρόσωπο
αντλεί το είναι από το γεγονός της κοινωνίας. [...] η Ευχαριστία της Εκκλησίας,
ως κοινότητα που συνιστά ένα νέο πλέγμα σχέσεων, αρνείται το ιδιωτικό επίτευγμα
της αρετής ή των καλών πράξεων, όπως αρνείται και την έννοια της ατομικής
σωτηρίας. Η ευχαριστιακή σύναξη εκφράζει καθολικές σχέσεις αγάπης και ελευθερίας
μεταξύ ανθρώπου, κόσμου και Θεού». (Γιαγκάζογλου, Στ. Το ήθος του προσώπου.
Εκκλησιολογική θεώρηση της ύπαρξης)
Σχόλια